Η Τραγωδία της Υλικής Δέσμευσης

Η Τραγωδία της Υλικής Δέσμευσης

«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» Ματθ. 6,24. Ο λόγος του Κυρίου δεν είναι απλώς μια ηθική προτροπή, αλλά αποκάλυψη πνευματικού νόμου. Η καρδιά του ανθρώπου δεν αντέχει το κενό. Ή θα στραφεί προς τον Ζώντα Θεό ή θα πλάσει είδωλα. Η Αγία Γραφή βεβαιώνει ότι «ἡ ῥίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστίν ἡ φιλαργυρία» Α΄ Τιμ. 6,10, όχι διότι τα υλικά πράγματα είναι κακά καθαυτά, αλλά διότι όταν απολυτοποιούνται, υποκαθιστούν τον Δημιουργό.

Είναι πράγματι μια βαθιά, αθόρυβη τραγωδία η άγνοια του Θείου, μια πνευματική ερημία που καταδικάζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε έναν διαρκή εγκλωβισμό. Όταν η ψυχή στερείται το βλέμμα της προς τον Ουρανό, όταν η καρδιά δεν αναγνωρίζει τον Δημιουργό της, τότε ο άνθρωπος, από μια εσωτερική, ακατανίκητη ανάγκη για λατρεία, στρέφεται αναπόφευκτα προς τα κάτω.

Χωρίς το Φως της πίστης, το πνεύμα υποδουλώνεται στην ύλη. Ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει τον Θεό γίνεται δέσμιος των αντικειμένων, των απολαύσεων και των φθαρτών ειδώλων της καθημερινότητας. Λατρεύει τα πράγματα, προσμένοντας από αυτά μια πλήρωση που η φύση τους αδυνατεί να προσφέρει. Αυτή η προσκόλληση στα εφήμερα δεν είναι παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια να καλυφθεί το οντολογικό κενό, μια μάταιη αναζήτηση αιωνιότητας μέσα σε ό,τι προορίζεται να αφανιστεί.

Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι «οὐκ ἐστιν ἡ κτῆσις ἡ ἀμαρτία, ἀλλ’ ἡ δουλεία τῆς ψυχῆς εἰς αὐτήν». Δεν είναι η ύλη που δεσμεύει, αλλά η καρδιά που προσκολλάται. Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προειδοποιεί ότι όταν ο πλούτος γίνει κύριος, τότε ο άνθρωπος παύει να είναι ελεύθερος, διότι η ψυχή του μετρά την αξία της με το μέτρο του κόσμου και όχι με το μέτρο της αιωνιότητας.

Η απουσία του Θεού από τη ζωή δεν αφήνει πίσω της ελευθερία, αλλά μια σκληρή μορφή ειδωλολατρίας, όπου το «έχειν» αντικαθιστά το «είναι». Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εξηγεί ότι η προσκόλληση στα αισθητά σκοτίζει τον νου και τον εμποδίζει να κινηθεί «κατὰ φύσιν» προς τον Θεό. Έτσι ο άνθρωπος, πλασμένος για θέωση, περιορίζεται σε μια οριζόντια ύπαρξη, στερημένη από το βάθος και το ύψος της κοινωνίας με το Άκτιστο.

Είναι κρίμα, αληθινά κρίμα, να αναλώνεται το μεγαλείο της ψυχής σε σκιές και πηλό, χάνοντας την ουσία της πνευματικής ελευθερίας που μόνο η κοινωνία με τον Ζώντα Θεό μπορεί να χαρίσει. «Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ» Ματθ. 16,26. Η αληθινή ελευθερία δεν βρίσκεται στην απόκτηση, αλλά στην αποδέσμευση. Δεν γεννιέται από την κατοχή, αλλά από την σχέση. Όπου υπάρχει μετάνοια και επιστροφή, εκεί η ύλη παύει να είναι δεσμά και γίνεται ευχαριστία. Εκεί το «έχειν» μεταμορφώνεται σε διακονία και το «είναι» ανακτά το αρχικό του κάλλος.

Η ψυχή που στρέφεται ξανά προς τον Ουρανό βρίσκει αυτό που πάντοτε αναζητούσε. Και τότε η τραγωδία μετατρέπεται σε πορεία σωτηρίας.

Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν η καρδιά πάψει να προσκυνά την ύλη και επιστρέψει στον Δημιουργό της.

#πνευματικήζωή #μετάνοια #ορθόδοξηθεολογία #πνευματικήελευθερία #filoiesfigmenou

#spirituallife #orthodoxtheology #repentance #freedominchrist #filoiesfigmenou

#духовнаяжизнь #покаяние #православие #духовнаясвобода #filoiesfigmenou