Η Λύτρωση του Παρελθόντος και το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας

Η Λύτρωση του Παρελθόντος και το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας

«Και οίδαμεν ότι τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν» Προς Ρωμαίους 8,28. Η βεβαιότητα αυτή του Αποστόλου Παύλου δεν είναι μια παρηγορητική ιδέα, αλλά αποκάλυψη θείας αλήθειας. Ο άνθρωπος δεν απορρίπτεται εξαιτίας του παρελθόντος του, ούτε σφραγίζεται αιώνια από τα λάθη και τις πτώσεις του. Μέσα στην πρόνοια του Θεού, ακόμη και τα τραύματα, οι παρακάμψεις και τα σκοτεινά κεφάλαια της ζωής γίνονται τόποι θείας επεμβάσεως και παιδαγωγίας.

Η Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι «ουκ απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» Κατά Ιωάννην 3,17. Ο Θεός δεν σβήνει την ιστορία του ανθρώπου, δεν την εξαφανίζει ως να μην υπήρξε ποτέ. Την μεταμορφώνει. Την εντάσσει στο σχέδιο της σωτηρίας. Εκεί όπου ο εχθρός επιχειρεί να γεννήσει ντροπή, απόγνωση και αυτοκατάκριση, η χάρις του Θεού εργάζεται ταπείνωση, επίγνωση και δύναμη.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «ουδέν ούτω ποιεί φιλόσοφον ως το πταίειν και μετανοείν». Το σφάλμα που οδηγεί σε μετάνοια δεν γίνεται αιτία αποκλεισμού, αλλά αφετηρία σοφίας. Οι ουλές δεν είναι τεκμήριο αποτυχίας. Είναι σημείο ότι ο άνθρωπος πάλεψε, έπεσε, σηκώθηκε και κράτησε την πίστη. Όπως ο Απόστολος Παύλος ομολογεί «όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις» Προς Ρωμαίους 5,20.

Το σημείο που κάποτε συνέτριψε την καρδιά μπορεί, μέσα στην Εκκλησία, να γίνει τόπος διακονίας. Ο Θεός συχνά μετατρέπει την προσωπική δοκιμασία σε πηγή παρηγορίας για άλλους. «Ο παρακαλών ημάς επί πάση τη θλίψει ημών, εις το δύνασθαι ημάς παρακαλείν τους εν πάση θλίψει» Β΄ Προς Κορινθίους 1,4. Η επιβίωση, όταν παραδίδεται στα χέρια του Θεού, γίνεται μαρτυρία ζωντανή. Δεν είναι απλώς αντοχή. Είναι απόδειξη ότι η χάρις ενεργεί.

Δεν χρειάζεται ο άνθρωπος να απολογείται για το κεφάλαιο που τον οδήγησε σε βαθύτερη εξάρτηση από τον Θεό. Η ταπείνωση γεννά αληθινή γνώση του εαυτού και επίγνωση της ανάγκης της θείας βοηθείας. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει ότι «η γνώσις της ιδίας ασθενείας μείζων εστίν πάντων των έργων». Χωρίς την εμπειρία της πτώσεως, ο άνθρωπος συχνά παραμένει αυτάρκης και σκληρός. Μετά την πτώση και τη μετάνοια, γίνεται επιεικής, συμπονετικός και αληθινός.

Ο Θεός δεν σπαταλά τον πόνο. Τον εντάσσει στην οικονομία της σωτηρίας. Ο Σταυρός, που φαινόταν όργανο ατιμίας, έγινε «δύναμις Θεού και σοφία Θεού» Α΄ Προς Κορινθίους 1,24. Έτσι και ο προσωπικός σταυρός, όταν βιώνεται με πίστη και μετάνοια, γίνεται οδός Αναστάσεως. Τίποτε δεν χάνεται όταν προσφέρεται στον Θεό με εμπιστοσύνη. Ακόμη και οι πιο δύσκολες σελίδες της ζωής, όταν φωτιστούν από τη χάρη, μετατρέπονται σε ευλογία.

Η πορεία του ανθρώπου δεν τελειώνει στο τραύμα. Τελειοποιείται μέσα από αυτό, όταν παραδοθεί στον Χριστό. Διότι «πιστός ο Θεός, ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε» Α΄ Προς Κορινθίους 10,13. Η ελπίδα δεν στηρίζεται στην ανθρώπινη αυτάρκεια, αλλά στη θεία πιστότητα.

Ας μη φοβηθεί λοιπόν κανείς το παρελθόν του. Ας το προσφέρει στον Θεό με μετάνοια και εμπιστοσύνη. Εκείνος γνωρίζει να μεταβάλλει τη ντροπή σε δύναμη, τον πόνο σε μαρτυρία και την πτώση σε σκαλοπάτι ανόδου.

Η χάρις του Θεού μεταμορφώνει το παρελθόν σε ευλογία και οδηγεί την ψυχή από το τραύμα στη μαρτυρία.