Ἀρχὴ Ὠδίνων καὶ Ὁδὸς Μετανοίας

Ἀρχὴ Ὠδίνων καὶ Ὁδὸς Μετανοίας

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ἀκούγεται καθαρά ἡ φωνὴ τοῦ Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: 

«Μὴ θορυβεῖσθε… ἔθνος ἐπὶ ἔθνος, βασιλεία ἐπὶ βασιλεία, πείνες καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους· πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων». Ὁ Κύριος δὲν μᾶς κρύβει τὴν πραγματικότητα τοῦ κόσμου, οὔτε μᾶς χαϊδεύει τὰ αὐτιά. Μᾶς προειδοποιεῖ, ἀλλὰ ταυτόχρονα μᾶς χαρίζει εἰρήνη. Δὲν μιλᾶ γιὰ τέλος, μιλᾶ γιὰ ἀρχή. Ὅπως ἡ γέννα περνᾶ ἀπὸ πόνο γιὰ νὰ φέρει ζωή, ἔτσι καὶ οἱ δοκιμασίες τῶν καιρῶν εἶναι πρόσκληση ἀναγέννησης τῆς ψυχῆς.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν διαβάζει αὐτὰ τὰ λόγια μὲ φόβο, ἀλλὰ μὲ νήψη. Μᾶς καλεί νὰ σταθοῦμε ἄγρυπνοι, μετανοημένοι, συμφιλιωμένοι. Μᾶς θυμίζει ὅτι οἱ ἐξωτερικοὶ σεισμοὶ ἔχουν ρίζα στὶς ἐσωτερικὲς ἀναταράξεις. Ὅταν ἡ καρδιὰ ζεῖ μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ κόσμος σκοτεινιάζει. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ προσεύχεται, ἀρχίζει νὰ πανικοβάλλεται. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἀρχὴ τῶν ὠδίνων γίνεται σχολεῖο ταπεινώσεως, καιρὸς ἐξομολογήσεως, ὥρα συγχωρήσεως.

Δὲν μᾶς ζητεῖται νὰ μετροῦμε γεγονότα, μᾶς ζητεῖται νὰ καθαρίζουμε συνειδήσεις. Δὲν μᾶς ζητεῖται νὰ προβλέψουμε τὸ αὔριο, μᾶς ζητεῖται νὰ ἁγιάσουμε τὸ σήμερα. Προσευχή ἁπλή καὶ σταθερή, ἐμπιστοσύνη παιδική, ἔλεος στὸν διπλανό, σιωπὴ μπροστὰ στὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ γεννιέται ἡ εἰρήνη ποὺ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ συνθήκες. Ἐκεῖ ἡ καρδιὰ μαθαίνει νὰ μὴ θορυβεῖται, ἀλλὰ νὰ ἀναπαύεται στὴν πρόνοια τοῦ Κυρίου.

Οἱ ὠδίνες τῶν καιρῶν εἶναι καμπάνες ἀφύπνισης. Μᾶς θυμίζουν ὅτι δὲν εἴμαστε αἰώνιοι ἐδῶ, ὅτι ἡ ἀληθινὴ πατρίδα εἶναι ἄνω, ὅτι χωρὶς μετάνοια ἡ ψυχὴ μαραίνεται. Ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς ὑπόσχεται εὔκολη πορεία, μᾶς ὑπόσχεται ὅμως παρουσία. «Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν». Καὶ αὐτὴ ἡ παρουσία μεταμορφώνει τὸν φόβο σὲ προσευχή καὶ τὴν πληγὴ σὲ δρόμο φωτός.

Ἄφησε σήμερα στὰ πόδια Του κάθε ἀνησυχία σου. Τὸν φόβο γιὰ τὸ αὔριο, τὴ θλίψη ποὺ κουβαλᾶς σιωπηλά, τὴν πικρία ποὺ δὲν εἰπώθηκε ποτέ. Ἐκεῖνος γνωρίζει τὰ βάθη τῆς ψυχῆς σου καλύτερα ἀπὸ σένα. Καὶ μέσα στὸν θόρυβο τῶν ἡμερῶν, ἡ φωνή Του μένει ἀπαλὴ καὶ σταθερή.

Μὴ θορυβεῖσαι.

Ἡ ἐλπίδα μας δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι οὔτε τὰ συστήματα. Ἡ ἐλπίδα μας εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ ὅσο κρατᾶμε αὐτὴ τὴν πίστη ζωντανή, ἀκόμη καὶ ἡ ἀρχὴ τῶν ὠδίνων γίνεται ἀρχὴ σωτηρίας.

Σε ποια ἀνησυχία σου θὰ ἀφήσεις σήμερα τὸν Χριστὸ νὰ σκύψει καὶ νὰ σοῦ ψιθυρίσει μὴ φοβάσαι;

…Ἄφησε Τον νὰ σὲ ὁδηγήσει στὴν ἡσυχία τῆς καρδιᾶς, ἐκεῖ ποὺ παύουν οἱ λογισμοί καὶ ἀρχίζει ἡ προσευχή. Μὴ ζητᾶς πρώτα νὰ ἀλλάξει ὁ κόσμος. Ζήτησε νὰ φωτιστεῖ ἡ ψυχή σου. Μὴ περιμένεις σημεῖα ἀπὸ τὸν οὐρανό. Γίνε ἐσύ μικρὸ σημεῖο ἐλέους γιὰ ὅποιον στέκεται δίπλα σου. Γιατί ἐκεῖ, στὴν ταπεινὴ πράξη τῆς ἀγάπης, φανερώνεται ἡ δύναμη τοῦ περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι σὲ κάθε συγκλονισμὸ τῆς ἱστορίας.

Κάθε ἡμέρα ποὺ ξημερώνει εἶναι δῶρο μετανοίας. Κάθε ἀναπνοὴ εἶναι πρόσκληση νὰ ξαναρχίσουμε. Μὴ φυλάς τὴν πίκρα. Μὴ κρατᾶς λογαριασμούς. Ἄσε τὸ βάρος στὸν Θεό καὶ κράτα στὰ χέρια σου μόνο τὸ κομποσκοίνι καὶ τὴν ἐλπίδα. Οἱ καιροὶ μπορεῖ νὰ σκοτεινιάζουν, ἀλλὰ ὅποιος μένει στὴν προσευχή δὲν χάνεται. Γίνεται φῶς σιωπηλό, γίνεται μαρτυρία χωρὶς λόγια, γίνεται παρηγοριὰ γιὰ ἄλλες ψυχές.

Καὶ ὅταν ἔρθουν στιγμὲς κόπωσης, θυμήσου ὅτι οἱ ὠδίνες δὲν κρατοῦν αἰώνια. Ἀκολουθεῖ γέννα. Ἀκολουθεῖ ζωή. Ἀκολουθεῖ ἀνάσταση καρδιᾶς. Μείνε λοιπόν ὄρθιος μὲ ταπείνωση, προχώρησε μὲ ἐμπιστοσύνη, καὶ κράτα βαθιὰ μέσα σου αὐτὴ τὴν ἀλήθεια: ὅ,τι κι ἂν σαλεύει γύρω μας, ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει τὸν ἄνθρωπο.

Ἀς κρατήσουμε τὴν καρδιά ἥσυχη, τὸ βλέμμα στραμμένο πρὸς τὸν οὐρανό καὶ τὴν ψυχὴ ἀνοιχτὴ στὸ ἔλεος. Γιατί ἐκεῖ, μέσα στὴν ἀπλότητα τῆς πίστης, ἡ ἀρχὴ τῶν ὠδίνων μεταμορφώνεται σὲ ἀρχὴ σωτηρίας.

Σιωπηλὴ προσευχή μέσα στὴν ταραχή τῶν καιρῶν, μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό καὶ ἀγάπη γιὰ κάθε ἄνθρωπο.