Δευτέρα των Αγγέλων και του Κρυφού Μόχθου

Δευτέρα των Αγγέλων και του Κρυφού Μόχθου

«Οὐκ ἐν τῷ πλήθει τῶν λόγων δικαιωθήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐν τῷ καρπῷ τῶν ἔργων» λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Και πράγματι, η αγιότητα δεν γεννιέται μόνο μέσα στους ναούς, αλλά ωριμάζει σιωπηλά στα πεζοδρόμια της ζωής, στα λεωφορεία της καθημερινότητας, στα γραφεία όπου οι ψυχές μαθαίνουν να αντέχουν.

Λέγεται πως κάθε Δευτέρα πρωί, στις πύλες του ουρανού, στέκονται δύο άγγελοι έτοιμοι να κατέβουν στη γη. Ο ένας κρατά χρυσό θυμιατό και ο άλλος κρυστάλλινο δισκοπότηρο. Και όταν ένας νεότερος άγγελος ρώτησε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ γιατί κατεβαίνουν ακριβώς τότε, Εκείνος χαμογέλασε με εκείνη τη σιωπηλή σοφία των ουρανών και απάντησε πως την Κυριακή οι άνθρωποι καλούν τους αγγέλους με τις ψαλμωδίες τους, μα τη Δευτέρα οι άγγελοι πηγαίνουν χωρίς πρόσκληση, γιατί τότε οι καρδιές έχουν περισσότερη ανάγκη.

Ο άγγελος με το θυμιατό περνά πάνω από δρόμους και στάσεις, μαζεύει κάθε μικρό ψίθυρο υπομονής, κάθε «καλημέρα» που ειπώθηκε με κόπο αλλά και με σεβασμό, κάθε ελπίδα ενός πατέρα ή μιας μάνας που ξεκινά τη δουλειά για να θρέψει τα παιδιά του. Ο άλλος στέκεται πλάι σε όσους κουβαλούν βάρος στην ψυχή. Μαζεύει τον ιδρώτα του τίμιου μόχθου και τις αθόρυβες προσευχές που ανεβαίνουν μέσα από τον θόρυβο της πόλης.

Και όλα αυτά επιστρέφουν στον Δημιουργό. «Ἰδοὺ γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ Κυρίου ἐπὶ τοὺς δικαίους, καὶ τὰ ὦτα αὐτοῦ εἰς δέησιν αὐτῶν» μας θυμίζει η Αγία Γραφή. Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ λέγει πως, βλέποντας ο Θεός τον κόπο της Δευτέρας, ευλογεί ολόκληρη την εβδομάδα. Γιατί ο Χριστός δεν αναπαύεται μόνο στη γονυκλισία μπροστά στην εικόνα Του, αλλά και στο βλέμμα κατανόησης που θα δώσεις στον συνάδελφό σου όταν είναι πιεσμένος, στο χέρι που θα απλώσεις χωρίς να μιλήσεις, στον λόγο που δεν θα πεις για να μη πληγώσεις.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει πως όποιος έμαθε να ελεεί τον αδελφό του, έγινε κατοικητήριο του Θεού. Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας διδάσκει ότι κάθε έργο αγάπης είναι λειτουργία, ακόμη κι αν γίνεται μακριά από το ιερό. Έτσι και η Δευτέρα γίνεται κρυφή Λειτουργία. Τα γραφεία μεταμορφώνονται σε προσκυνητάρια υπομονής, οι δρόμοι σε σταυροδρόμια προσευχής, και οι κουρασμένες καρδιές σε μικρά θυσιαστήρια.

Γιατί τότε φαίνεται ποιος πραγματικά αγαπά τον Θεό. Όχι μόνο όταν υψώνει τα χέρια, αλλά όταν σηκώνει τον σταυρό της ημέρας του χωρίς γογγυσμό. «Ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ὃν ἑώρακε, πῶς δύναται ἀγαπᾶν τὸν Θεόν, ὃν οὐχ ἑώρακε;» λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Εκεί, μέσα στη σιωπή της πρώτης εργάσιμης, γεννιέται η αληθινή δοξολογία.

Ας θυμόμαστε λοιπόν πως κάθε Δευτέρα οι άγγελοι περπατούν δίπλα μας, αθόρυβοι μάρτυρες του αγώνα μας. Και ας προσφέρουμε κι εμείς λίγο θυμίαμα καρδιάς και λίγο δισκοπότηρο υπομονής, για να ευλογηθεί όχι μόνο η εβδομάδα μας, αλλά και η ψυχή μας.

Καλή και ευλογημένη αρχή εβδομάδας, με ειρήνη καρδιάς και δύναμη στον τίμιο αγώνα.