Αειπάρθενε αγνή εν αγκάλαις Σου κρατείς, τον Δεσπότην του παντός , ος τα σύμπαντα κρατεί.

Αειπάρθενε αγνή εν αγκάλαις Σου κρατείς,

τον Δεσπότην του παντός , ος τα σύμπαντα κρατεί.

Βάτος άφλεκτος αγνή αναδείχθης αληθώς,

το γαρ θείον πυρ σαφώς κατεσκήνωσεν εν Σοί.

Γαλουχείς μητροπρεπώς τον τροφέα του παντός και τον άχρονον Θεόν φέρεις κόρη ως υιόν

Απόσπασμα εκ του Θεοτοκαρίου του Αγίου Νεκταρίου 

Οι στίχοι αυτοί ανασαίνουν το μυστήριο της ενανθρωπήσεως μέσα από την καθαρότητα της πατερικής γλώσσας και την ταπείνωση της θεολογίας. Η Παναγία φανερώνεται ως ζωντανός θρόνος του Θεού, ως τόπος όπου το άκτιστο πυρ κατοικεί χωρίς να κατακαίει, όπως η βάτος που έβλεπε ο Μωυσής και δεν φλεγόταν. Εκεί όπου η ανθρώπινη λογική σιωπά, η πίστη φωτίζεται.

Η μητρική Της αγκαλιά δεν περιορίζει τον άπειρο Θεό, αλλά φανερώνει την άβυσσο της αγάπης Του. Ο άχρονος εισέρχεται στον χρόνο, ο Τροφέας του παντός γαλουχείται, και η κτίση ανακαινίζεται από μέσα προς τα έξω. Δεν πρόκειται για ποίηση συναισθηματική, αλλά για θεολογία βιωμένη, γεννημένη μέσα από προσευχή, πόνο και φωτισμό.

Το νόημα αυτών των λόγων καλεί τον άνθρωπο σε καθαρότητα καρδιάς και ταπείνωση ζωής. Όχι ως ηθικό σχήμα, αλλά ως τόπο συνάντησης με τον Θεό. Εκεί όπου υπάρχει υπακοή και σιωπή, εκεί κατεσκηνώνει η χάρις. Όπως η Παναγία δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό Της, έτσι και ο πιστός καλείται να αδειάσει από τον εγωισμό, για να χωρέσει το φως.

Το κείμενο αυτό στέκει ως δοξολογία προς την Μητέρα του Θεού και ως σιωπηλή νουθεσία προς κάθε ψυχή που αγωνίζεται μέσα στον κόσμο. Αφιερώνεται σε όσους ζητούν να κρατήσουν άσβεστο το φως της πίστεως μέσα στην καθημερινότητα, γνωρίζοντας ότι ο Θεός κατοικεί εκεί όπου υπάρχει καθαρή αγάπη και ταπείνωση.

Η σκέπη της Παναγίας ας είναι παρηγοριά και δύναμη σε κάθε καρδιά που αναζητά την αλήθεια μέσα στη σιωπή.