Μην αμελείς να διαβάζεις τον Λόγο του Θεού

Μην αμελείς να διαβάζεις τον Λόγο του Θεού

Υπάρχουν πράγματα που δεν φωνάζουν, δεν απαιτούν, δεν πιέζουν. Στέκονται ήσυχα και περιμένουν. Έτσι στέκεται και ο Λόγος του Θεού μέσα στη ζωή μας. Δεν επιβάλλεται. Δεν μας κυνηγά. Μένει ανοιχτός, όπως το βιβλίο επάνω στο τραπέζι, περιμένοντας την καρδιά να σκύψει με ταπείνωση και προσοχή. Όταν αμελούμε να τον διαβάζουμε, δεν χάνουμε απλώς λόγια. Χάνουμε φως, χάνουμε προσανατολισμό, χάνουμε την ήρεμη φωνή που μας μαθαίνει να στεκόμαστε σωστά μέσα στον κόσμο.

Ο Λόγος του Θεού δεν είναι ανάγνωσμα για ελεύθερες ώρες ούτε συνήθεια για ευσεβείς στιγμές. Είναι τροφή καθημερινή, όπως το ψωμί που κρατά το σώμα όρθιο. Μέσα του μαθαίνουμε να διακρίνουμε το ουσιώδες από το περιττό, το αληθινό από το επιφανειακό. Μας παιδαγωγεί χωρίς σκληρότητα και μας ελέγχει χωρίς να μας συντρίβει. Όποιος τον διαβάζει με καρδιά ανοιχτή, σιγά σιγά μαλακώνει, φωτίζεται, βρίσκει μέτρο και ειρήνη.

Η αμέλεια δεν έρχεται πάντα από αδιαφορία. Συχνά γεννιέται από κόπωση, από βιασύνη, από την ψευδαίσθηση πως δεν προλαβαίνουμε. Όμως ο Λόγος του Θεού δεν ζητά χρόνο πολύ. Ζητά λίγο χώρο μέσα μας. Έστω και λίγοι στίχοι την ημέρα μπορούν να γίνουν στήριγμα, υπενθύμιση, παρηγοριά. Εκεί που ο νους σκοτίζεται, ο Λόγος φωτίζει. Εκεί που η καρδιά βαραίνει, ο Λόγος ελαφρώνει.

Όποιος κρατά ζωντανή τη σχέση του με τον Λόγο του Θεού, δεν μένει ποτέ μόνος, ακόμη κι όταν όλα γύρω σωπαίνουν. Γιατί τότε δεν διαβάζει απλώς. Συνομιλεί. Μαθαίνει να ακούει και να στέκεται. Και αυτή η στάση γίνεται σιγά σιγά τρόπος ζωής.

Λίγη σιωπή, ένα ανοιχτό βιβλίο και μια καρδιά πρόθυμη να ακούσει. Εκεί αρχίζουν όλα.