Όπου υπάρχει ευλογία, όλα βρίσκουν τον δρόμο τους

Όπου υπάρχει ευλογία, όλα βρίσκουν τον δρόμο τους

Όταν υπάρχει η ευλογία του Θεού και η υγεία, η πνευματική και η σωματική, τότε τα υπόλοιπα, αργά ή γρήγορα, τακτοποιούνται. Όχι επειδή εξαφανίζονται οι δυσκολίες, αλλά επειδή ο άνθρωπος παύει να κυβερνάται από τον φόβο. Εκείνος που έχει ριζώσει την ελπίδα του στον Θεό δεν περνά τη δοκιμασία αλώβητος, περνά όμως όρθιος. Η Εκκλησία πάντοτε δίδαξε ότι η πίστη δεν αφαιρεί τον πόνο, αφαιρεί την απόγνωση και δίνει στον άνθρωπο καρδιά σταθερή.

Η εικόνα της δύναμης που προχωρεί χωρίς να δειλιάζει δεν μιλά για αλαζονεία ή επίδειξη. Μιλά για εσωτερική βεβαιότητα. Για την ψυχή που δεν υποχωρεί μπροστά στη δοκιμασία, όχι επειδή δεν πονά, αλλά επειδή γνωρίζει σε Ποιον ανήκει. Αυτή η στάση δεν γεννιέται από χαρακτήρα σκληρό, αλλά από πίστη καλλιεργημένη μέσα στον χρόνο, από προσευχή, από ταπείνωση και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.

Η γογγυστική διάθεση δεν ανακουφίζει την ψυχή. Τη βαραίνει και τη σκοτίζει. Όταν ο άνθρωπος στέκεται διαρκώς στα μικρά που του λείπουν, χάνει την αίσθηση των μεγάλων που του χαρίστηκαν. Η πνευματική ζωή δεν μας καλεί να αρνηθούμε την πραγματικότητα, αλλά να μη φυλακιστούμε μέσα της. Η υπομονή δεν είναι παθητικότητα, είναι εσωτερική δύναμη που κρατά τον άνθρωπο ακέραιο, ακόμη και όταν όλα γύρω του πιέζουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν σταυρούς βαρείς, απώλειες, ασθένειες, πόνους που δεν φαίνονται, και όμως δεν γογγύζουν. Δεν φωνάζουν. Δεν κατηγορούν. Αγωνίζονται σιωπηλά, με την καρδιά στραμμένη προς τον Θεό. Αυτοί αποδεικνύουν ότι η αληθινή αντοχή δεν γεννιέται από την άνεση, αλλά από την εμπιστοσύνη. Εκεί φαίνεται η δύναμη της ψυχής που δεν φοβάται τη δοκιμασία, γιατί γνωρίζει ότι δεν είναι μόνη.

Πολλές φορές ο άνθρωπος λυπάται για όσα του λείπουν, μέχρι να συναντήσει κάποιον που στερήθηκε πολύ περισσότερα και όμως ευχαριστεί. Τότε αποκαλύπτεται η αλήθεια. Δεν είναι οι ελλείψεις που πληγώνουν βαθιά τον άνθρωπο, αλλά η απουσία ευγνωμοσύνης. Δεν είναι οι δυσκολίες που τον λυγίζουν, αλλά η απουσία υπομονής και εμπιστοσύνης στον Θεό.

Γι’ αυτό μην γογγύζεις. Μάθε να υπομένεις. Μάθε να περιμένεις. Να εμπιστεύεσαι. Όπου υπάρχει τέτοια πίστη, η χάρη του Θεού βρίσκει χώρο να ενεργήσει και να τακτοποιήσει όσα ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί.