Νὰ μὴ μιλᾶς γιὰ τὸν ἑαυτό σου.

Νὰ μὴ μιλᾶς γιὰ τὸν ἑαυτό σου.

Νὰ κρύβεις ὅσο εἶναι δυνατὸν τὰ προτερήματά σου. Νὰ ἀποφεύγεις τοὺς ἐπαίνους. Μὴ θέλεις νὰ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι τὰ καλά σου ἔργα καὶ νὰ σὲ δοξάζουν, ἀλλὰ νὰ τὰ βλέπει μόνο ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος τότε θὰ σοῦ δώσει μεγάλο μισθό.

Ἅγιος Βασίλειος ο Μέγας

Ο λόγος αυτός γεννιέται μέσα από τη σιωπή της Εκκλησίας και στέκει σαν ήσυχο μέτρο ζωής, εκεί όπου η ταπείνωση δεν είναι άρνηση του καλού, αλλά φύλαξή του από τη φθορά της ανθρώπινης κενοδοξίας. Ο άνθρωπος που μαθαίνει να κρύβει τα χαρίσματά του, δεν τα χάνει. Τα εμπιστεύεται στον Θεό, όπως το παιδί εμπιστεύεται τον πατέρα του, χωρίς να ζητά ανταμοιβή από τα μάτια των ανθρώπων.

Ο ίδιος ο Κύριος μάς άφησε αυτόν τον δρόμο λέγοντας: Πρόσεχε μή ποιεῖν τὴν δικαιοσύνην ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς, εἰ δὲ μή γε, μισθὸν οὐκ ἔχετε παρὰ τῷ Πατρὶ ὑμῶν τῷ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Η αρετή που επιδεικνύεται, εύκολα χάνει το άρωμά της, ενώ εκείνη που φυλάσσεται στο μυστικό της καρδιάς, ανεβαίνει ως θυμίαμα ενώπιον του Θεού.

Η Εκκλησία πάντοτε δίδαξε ότι το καλό έργο δεν ζητά χειροκρότημα, αλλά καθαρό λογισμό. Όπως λέει και ο ψαλμωδός, Κύριε, οὐχ ὑψώθη ἡ καρδία μου, οὐδὲ ἐμετεωρίσθησαν οἱ ὀφθαλμοί μου. Εκεί όπου ο άνθρωπος μικραίνει τον εαυτό του, εκεί μεγαλώνει η χάρη. Και όταν παύει να μιλά για τα έργα του, τότε μιλούν αυτά σιωπηλά στον ουρανό.

Η ταπείνωση δεν είναι απουσία αξίας, αλλά γνώση της αληθινής της πηγής. Κάθε αγαθό, κάθε δύναμη, κάθε φωτισμός προέρχεται από τον Θεό και σε Εκείνον επιστρέφει. Όταν ο άνθρωπος το θυμάται αυτό, η ψυχή του αναπαύεται και η ζωή του αποκτά εσωτερική ευγένεια, χωρίς θόρυβο και χωρίς απαίτηση αναγνώρισης.

Ας φυλάξουμε, λοιπόν, τα καλά μας έργα ως κρυμμένο θησαυρό. Ας αφήσουμε να τα βλέπει Εκείνος που βλέπει ἐν τῷ κρυπτῷ, και ανταποδίδει όχι με φθαρτό έπαινο, αλλά με μισθό αιώνιο, που δεν τον αγγίζει ο χρόνος ούτε η λήθη.

Λόγος σιωπής και ταπεινής πορείας, που οδηγεί την καρδιά από τον θόρυβο του κόσμου στη γαλήνη του Θεού.