Η Ευκαιρία της Βασιλείας

Η Ευκαιρία της Βασιλείας

Ήρθα σιωπηλά, σαν άγγελος χωρίς φτερά, όχι για να εντυπωσιάσω, αλλά για να θυμίσω. Κατέβηκα στη γη για έναν μόνο λόγο, να μαρτυρήσω την Αγάπη και τη δύναμή Της πάνω στον άνθρωπο, την πίστη που αντέχει, τη γλυκύτητα που θεραπεύει. Δεν ήταν λόγια για τα αυτιά, αλλά κάλεσμα για την καρδιά. Γιατί η αλήθεια της Αγάπης δεν διδάσκεται με θεωρίες, αλλά με ζωή.

Η Βασιλεία του Θεού δεν χαρίζεται στην αδιαφορία, ούτε περιμένει τη βολή μας. Βιάζεται και κατακτάται με αγώνα. Δεν την αρπάζουν οι αμέριμνοι, αλλά εκείνοι που πλησιάζουν με προθυμία, που κοπιάζουν με πόθο, που δεν φοβούνται τον κόπο της μετανοίας. Είναι δρόμος στενός, μα φωτεινός, και λίγοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν να τον βαδίσουν μέχρι τέλους.

Το να φορέσει κανείς αυτή τη μοναδική ευλογία είναι δωρεά, αλλά και ευθύνη. Απαιτεί να κόψουμε τις αδυναμίες μας, να παλέψουμε με τα πάθη και τα ελαττώματα που μας κρατούν δεμένους στη γη. Απαιτεί τάξη στα πνευματικά, συνειδητή μυστηριακή ζωή, όχι τυπική, αλλά ζωντανή. Ζωή με αυτοεξέταση, με περισυλλογή, με άγρυπνη προσοχή στον εαυτό, ώστε η καρδιά να μαθαίνει να διακρίνει και να μετανοεί.

Και όλα αυτά δεν καλούμαστε να τα κάνουμε με φόβο ή σκυθρωπότητα, αλλά με χαρά. Με τη χαρά εκείνη που γεννιέται όταν ο άνθρωπος νικά τον νωθρό εαυτό του και σηκώνεται. Όσο μπορούμε, να τον παρακινούμε προς τα άνω, να μην αφήνουμε την ευκαιρία να περνά ανεκμετάλλευτη. Γιατί η Βασιλεία των ουρανών βιάζεται και οι βιασταί την αρπάζουν.

Μην την αφήσεις να χαθεί. Άρπαξέ την με προθυμία, με αγώνα, με ταπείνωση. Η πόρτα είναι ανοιχτή, αλλά ο δρόμος ζητά απόφαση. Αντιλαβού;

Σιωπηλή πορεία προς τη Βασιλεία που κατακτάται με αγώνα και χαρά.