Τὸ φορτίο ποὺ δὲν σοῦ ἀνήκει

Τὸ φορτίο ποὺ δὲν σοῦ ἀνήκει

Ὁ ἄνθρωπος πολλές φορὲς φορτώνει στὴν καρδιὰ του βάρη ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκουν. Ἐνοχὲς ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ λόγια ἄλλων, φόβοι ποὺ ἐνσπείρονται ἀπὸ πληγὲς ξένες, ἱστορίες ποὺ δὲν γράφτηκαν μὲ τὴν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς του. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος σηκώνει αὐτὰ τὰ βάρη, ἡ καρδιὰ βαραίνει καὶ ὁ νοῦς σκοτίζεται, καὶ χάνεται ἡ ἡσυχία ποὺ χαρίζει ὁ Θεός.

Ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Κύριος δὲν καλεί τὸν ἄνθρωπο νὰ σηκώνει φορτία ξένα, ἀλλὰ νὰ προσέρχεται μὲ ἐμπιστοσύνη. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς», λέγει ὁ Χριστός, φανερώνοντας ὅτι ἡ ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς γεννιέται ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀφήνει στὰ χέρια Του ὅ,τι δὲν μπορεῖ νὰ βαστάξει. Ἡ ἐνοχὴ ποὺ δὲν ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια, ὁ φόβος ποὺ δὲν γεννᾶ ταπείνωση, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ὑπενθυμίζουν ὅτι ἡ ψυχὴ πλάστηκε γιὰ νὰ κοινωνεῖ τὸ φῶς καὶ ὄχι γιὰ νὰ ζεῖ μέσα στὴ σκλαβιὰ τῶν λογισμῶν. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος διακρίνει τί τοῦ ἀνήκει καὶ τί ὄχι, τότε ἀρχίζει ἡ θεραπεία. Ἀφήνει τὰ ξένα φορτία, κρατᾶ τὴν εὐθύνη τῆς μετανοίας του καὶ παραδίδει τὰ ὑπόλοιπα στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ἡ ψυχὴ ἐλαφραίνει καὶ ἀνασαίνει.

Ἡ κλήση τῆς ψυχῆς δὲν εἶναι νὰ συνθλίβεται ἀπὸ βάρη, ἀλλὰ νὰ φωτίζεται ἀπὸ τὴ Χάρη. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πάψει νὰ κρατᾶ ὅ,τι δὲν τοῦ ἀνήκει, τότε ἀνοίγει χώρος γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐκεῖ, μέσα στὴν ἁπλότητα καὶ τὴν ταπείνωση, ἡ ψυχὴ λάμπει ὄχι μὲ δικό της φῶς, ἀλλὰ μὲ τὸ φῶς ποὺ χαρίζει ὁ Κύριος σὲ ὅσους Τὸν ἐμπιστεύονται.

Ἡ ἀληθινὴ ἐλευθερία τῆς καρδιᾶς γεννιέται ὅταν ἀφήνουμε τὰ ξένα φορτία καὶ κρατᾶμε μόνο τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό, ποὺ γνωρίζει τὴν ψυχὴ μας καλύτερα ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.

Ἀφήνοντας τὰ βάρη στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἡ ψυχὴ μαθαίνει νὰ περπατᾶ ἐλαφριά καὶ ἐλεύθερη.