Μακάρια η ανάπαυση της ψυχής στον Θεό

Μακάρια η ανάπαυση της ψυχής στον Θεό

Μακάρια είναι η ψυχή που βρίσκει ανάπαυση στον Κύριο, ακόμη κι όταν ο δρόμος μπροστά της δεν είναι ξεκάθαρος.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου όπου η λογική σταματά και η καρδιά σιωπά από κόπωση. Οι απαντήσεις δεν έρχονται, τα βήματα βαραίνουν και το μέλλον μοιάζει σαν μονοπάτι σκεπασμένο από ομίχλη. Εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η πίστη, όχι ως βεβαιότητα ανθρώπινη, αλλά ως εμπιστοσύνη παιδική προς τον Θεό. Η ψυχή που αναπαύεται στον Κύριο δεν απαιτεί να γνωρίζει το τέλος της οδού. Αρκείται στο ότι ο Θεός βαδίζει μαζί της, ακόμη κι όταν δεν Τον βλέπει.

Η ανάπαυση αυτή δεν είναι απραξία ούτε φυγή από τον αγώνα. Είναι καρπός ταπείνωσης και παράδοσης του θελήματος. Είναι η σιωπηλή προσευχή που λέγεται χωρίς λόγια, το «γενηθήτω το θέλημά Σου» που αναβλύζει από την καρδιά. Όταν ο άνθρωπος παύει να στηρίζεται αποκλειστικά στη δική του δύναμη, τότε ανοίγει χώρος για τη χάρη. Και μέσα σε αυτόν τον χώρο, ακόμη και η αβεβαιότητα μεταμορφώνεται σε ειρήνη.

Ο Κύριος δεν υποσχέθηκε εύκολους δρόμους, υποσχέθηκε όμως την παρουσία Του. Η ψυχή που αναπαύεται σε Εκείνον μαθαίνει να περπατά στο σκοτάδι κρατώντας το φως της ελπίδας, όχι επειδή βλέπει, αλλά επειδή εμπιστεύεται. Έτσι, ακόμη κι αν ο δρόμος δεν είναι ξεκάθαρος, γίνεται σωτήριος, διότι οδηγεί στην κοινωνία με τον Θεό και στη βαθιά ειρήνη της καρδιάς.

Ας μάθουμε να ζητούμε λιγότερο την εξήγηση και περισσότερο την παρουσία. Εκεί βρίσκεται η αληθινή μακαριότητα, στην ήσυχη βεβαιότητα ότι ο Θεός γνωρίζει τον δρόμο, ακόμη κι όταν εμείς δεν τον διακρίνουμε.

Ησυχία καρδιάς μέσα στο φως του Θεού, εκεί όπου η εμπιστοσύνη γίνεται προσευχή και η προσευχή ανάπαυση.