Γέλα! Κι αν χίλιοι άνεμοι σε χτυπούν. Γέλα! Μην απελπίζεσαι θα κουραστούν.

Γέλα! Κι αν χίλιοι άνεμοι σε χτυπούν.

Γέλα! Μην απελπίζεσαι θα κουραστούν.

Γέλα! Κι αν το πλοίο της ζωής σου το δέρνει τρικυμία.

Γέλα! Και αν γύρω σου ουρλιάζουν θηρία.

Μην κλαις. Οι δυνατοί ποτέ δεν κλαίνε.

Μόνο οι δειλοί την λύπη τους με δάκρυα λένε.

Μην κλαις. Με το κλάμα σου θε να χαρεί η καρδιά τους.

Διώξε με το γέλιο σου τη μοχθηρή ματιά τους.

Γεώργιος Δροσίνης

Γρατζουνάνε τ’ ανεκπλήρωτα που κρύβει η καρδιά

γι’ αυτό με τα χρόνια ρυτιδώνει ο άνθρωπος.

Δε γερνάει, παραπονιέται

για όσα πάλεψε και δεν κατέκτησε

για όσα πόθησε και δεν πρόλαβε.

Θλιμμένη είναι η καρδιά που ξεχνά να στραφεί προς τον Ουρανό, γιατί εκεί όπου λείπει η ελπίδα του Θεού, ο άνθρωπος αφήνεται έρμαιο των ανέμων. Οι άνεμοι αυτοί δεν είναι πάντοτε εξωτερικοί. Πολλές φορές ξεσηκώνονται από τα βάθη μας, από τα ανεκπλήρωτα, τα σιωπηλά παράπονα που ο χρόνος δεν γιατρεύει. Κι όμως, μέσα σε αυτήν την ανθρώπινη φθορά υπάρχει ένας δρόμος που δεν γερνά ποτέ. Είναι ο δρόμος της εμπιστοσύνης στον Κύριο, ο δρόμος που δεν στηρίζεται σε πρόσκαιρες χαρές, αλλά σε εκείνο το φως που δεν δύει.

Οι Πατέρες μίλησαν για το χαμόγελο που γεννιέται από την πίστη. Ο Μέγας Βασίλειος έγραφε πως «η λύπη της καρδιάς θεραπεύεται με την ελπίδα του Θεού», γιατί η χαρά του ανθρώπου δεν είναι επινόηση του χαρακτήρα του αλλά καρπός του Αγίου Πνεύματος. Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος μας θύμιζε ότι «όποιος έθεσε την ελπίδα του στον Θεό, δεν συνταράσσεται από τα κύματα», κι αυτή η γαλήνη δεν είναι αδιαφορία αλλά νίκη πάνω στη θλίψη.

Η ζωή συχνά μας βαραίνει με αυτά που δεν προλάβαμε να ζήσουμε. Μα η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να αφήσει τα ανεκπλήρωτα στη φιλανθρωπία του Θεού, όπως ο ψαλμωδός που είπε «ἐπὶ σὲ, Κύριε, ἤλπισα· μὴ καταισχυνθῶ εἰς τὸν αἰῶνα». Δεν μας διατάζει να γελάμε τεχνητά, αλλά να μη χαρίζουμε τη λύπη στην απελπισία. Το γέλιο που λυτρώνει δεν είναι χλευασμός του πόνου, αλλά μαρτυρία ότι η καρδιά ξέρει πως δεν είναι μόνη. Όπως το φως νικά το σκοτάδι χωρίς μάχη, έτσι και η ειρήνη του Θεού κατοικεί στην ψυχή που Τον επικαλείται.

Όσα δεν κερδίσαμε, όσα δεν ζήσαμε, τα παραδίδουμε στα χέρια Εκείνου που ξέρει τι χρειαζόμαστε. Ο άνθρωπος δεν γερνά όταν παραπονιέται, αλλά όταν ξεχνά να ελπίζει. Η πνευματική παρηγοριά είναι να μάθει κανείς να στηρίζει την καρδιά του όχι σε όσα περνούν, αλλά σε όσα δεν τελειώνουν. Το αληθινό χαμόγελο γεννιέται εκεί όπου η ψυχή αναγνωρίζει την θεία φροντίδα και παύει να σπαταλιέται σε μάταιους φόβους.

Αφήνοντας, λοιπόν, τον κόσμο να θορυβεί, ο άνθρωπος μπορεί να βρει μέσα του την ησυχία που χαρίζει ο Θεός. Και τότε ακόμη και τα ανεκπλήρωτα δεν τον γρατζουνάνε πια, γιατί μεταμορφώνονται σε αφορμή ταπεινώσεως και προσευχής. Έτσι η καρδιά δυναμώνει όχι φωνάζοντας, αλλά εμπιστευόμενη. Και η χαρά δεν είναι τότε πρόσχημα, αλλά καρπός που μαρτυρεί ότι ο Θεός κατοικεί μέσα μας.

Πορευθείτε με ειρήνη και αφήστε τον Κύριο να σας χαρίσει την χαρά που δεν φθείρεται από τον χρόνο ούτε από τα ανεκπλήρωτα της ζωής.

Στο γαλήνιο φως της αληθινής χαράς, εκεί όπου η ελπίδα του Θεού δαμάζει κάθε άνεμο.