Όσιος Φαντίνος θαυματουργός Και Οι Συν Αυτών Λοιποί Άγιοι

Πέμπτη 30 Αυγούστου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Όσιος Φαντίνος θαυματουργός

Βιογραφία
Καὶ γῆν ὑπελθὼν θαυματουργὸς Φαντῖνος,
Ἄνωθεν ἡμῖν μάννα θαυμάτων βρύει.
Φαντῖνος βιότου ἀνεχάζετο ἐν τριακοστῇ.

Ο Όσιος Φαντίνος καταγόταν από την Καλαβρία της Ιταλίας. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος, η δε μητέρα του Βρυαίνη. Από μικρός αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της πίστης και ήταν τόσο ενάρετος και μορφωμένος, ώστε να τον παρακολουθούν και πολλοί μαθητές, που τους δίδασκε την έμπρακτη ευσέβεια. Σε ηλικία 60 χρονών, αφού πήρε δύο από τους μαθητές του, τον Βιτάλιο και τον Νικηφόρο, πήγε στην Πελοπόννησο, οπού εγκαταστάθηκε για λίγο καιρό στην Κόρινθο και έφερε πολλές ψυχές στη Σωτηρία. Κατόπιν επισκέφθηκε την Αθήνα, όπου προσκύνησε στον ναό της Θεοτόκου. Έπειτα πήγε στη Λάρισα και από κει στη Θεσσαλονίκη. Εδώ έμεινε οκτώ ολόκληρα χρόνια υπηρετώντας το Ευαγγέλιο και απεβίωσε ειρηνικά υπέργηρος το 974 μ.Χ.

Πέμπτη 30 Αυγούστου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζουν οι Άγιοι Έξι Μάρτυρες που μαρτύρησαν στη Μελιτινή

Βιογραφία
Εξάστερόν τι Xριστομαρτύρων σέλας,
Δύναν θαλάσσης ένδον εκλάμπει πόλω.

Μαρτύρησαν, αφού τους έπνιξαν μέσα στη θάλασσα.

Πέμπτη 30 Αυγούστου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζει ο Όσιος Σαρματάς

Βιογραφία
Ήκει καταπτάς Άγγελος Θεού Λόγου,
Λέγων έγειραι Σαρματά χαίρων έπου.

Ο Όσιος Σαρματάς ήταν ασκητής της ερήμου και απεβίωσε ειρηνικά.

Ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει στον Συναξαριστή του:

O Όσιος ούτος Σαρματάς αναφέρεται παρά τω Eυεργετινώ, σελ. 381, ότι νηστεύων πάντοτε και εγκρατευόμενος, τόσον πολλά ενίκησε τον ύπνον, ώστε οπού εάν έλεγεν εις αυτόν, ύπαγε από λόγου μου, επήγαινεν· εάν δε πάλιν έλεγεν αυτώ, ελθέ, ήρχετο. Eις δε τον Παράδεισον των Πατέρων γράφεται περί του Σαρματά τούτου, ότι είς καθήμενος εν τη ησυχία, ηρώτησεν αυτόν λέγων· «Oι λογισμοί λέγουσί μοι, ύπαγε έξω και παράβαλε τοις αδελφοίς». O δε Σαρματάς απεκρίθη· «Mη ακούσης αυτών· αλλ’ ειπέ, ιδού ήκουσά σου το πρώτον, νυν δε, ου δύναμαί σου ακούειν». Kαι πάλιν άλλος ηρώτησεν αυτόν λέγων· «Oι λογισμοί λέγουσί μοι, μη εργάζου, αλλά φάγε, πίε, κοιμώ». O δε γέρων είπεν αυτώ· «Όταν πεινάς (ήγουν με υπερβολήν και αποκάμης) τότε φάγε. Kαι όταν διψάς (μέ υπερβολήν, ώστε οπού να μη δύνασαι πλέον να υποφέρης) τότε πίε. Kαι όταν αγρυπνήσης (πολλά, ώστε να μη ημπορής να υπομείνης) τότε κοιμώ».

Πέμπτη 30 Αυγούστου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζουν οι Άγιοι Δεκαέξι Μάρτυρες οι Θηβαίοι

Βιογραφία
Ἐρεῖς ἀριθμοῦ τυγχάνειν ἕξ καὶ δέκα
Τμηθέντας ἄνδρας ἀρτιάκις ἀρτίου

Οι Άγιοι Δεκαέξι Μάρτυρες οι Θηβαίοι μαρτύρησαν δια ξίφους.

Πέμπτη 30 Αυγούστου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, εορτάζουν οι Άγιοι Φήλιξ ο επίσκοπος, Ιανουάριος ο πρεσβύτερος, Φορτουνάτος και Σεπτεμίνος

Βιογραφία
Εις τον Φήλιξ
Tμηθείς κεφαλήν ιεράν λύθρω χρίη,
Kαι χρίσμα κοσμείς ιερωσύνης Φίληξ.

Εις τον Ιαννουάριον
Άρας φόνου σίδηρον ο πνέων φόνου,
Aίρει κεφαλήν την Iαννουαρίου.

Εις τον Φουρτουνιανόν
Oυ μη με πλήξης, όστις εί ταχύ ξίφει,
Φουρτουνιανός εμβριμώμενος λέγει.

Εις τον Σεπτιμίνον
O πάντα σεπτός εν βίω Σεπτιμίνος,
Πάνσεπτον εύρε και τέλος διά ξίφους.

Όλοι μαρτύρησαν κατά τον διωγμό του Διοκλητιανού, εναντίον των χριστιανών.

Ο Φήλιξ ήταν επίσκοπος σε κάποια πόλη της Ιταλίας και ο Ιανουάριος πρεσβύτερος της επισκοπής του και στενός συνεργάτης του στη διδασκαλία και τις κατακτήσεις του Ευαγγελίου. Οι άλλοι δύο διακρίνονταν σαν οι πιο ένθερμοι πιστοί, εργαζόμενοι και αυτοί για την εξάπλωση της χριστιανικής ζωής, και χρησιμοποιούνταν για την αλιεία ψυχών από τον ευσεβή και δραστήριο επίσκοπο τους. Όμως, ο ειδωλολάτρης άρχοντας, ζήτησε από τον επίσκοπο Φήλικα να του παραδώσει τα Ιερά βιβλία της επισκοπής. Ο επίσκοπος αρνήθηκε, λέγοντας του, ότι τα ιερά βιβλία των χριστιανών έχουν ορισθεί να υπηρετούν στην πνευματική τους ζωή. Αμέσως τότε τον φυλάκισαν. Επειδή όμως και με το μέσο αυτό δεν κατόρθωσαν τίποτα, τον εξόρισαν μαζί με τον πρεσβύτερο Ιανουάριο, τον Φορτουνάτο και τον Σεπτεμίνο.

Μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι στη θάλασσα, τους έφεραν στη Λυκαονία της Μικράς Ασίας. Εκεί ακολούθησαν νέες απειλές και βάσανα, αλλά η αφοσίωση των Αγίων προς το Χριστό διατηρήθηκε η ίδια. Μετά από μερικούς μήνες, θανατώθηκαν με αποκεφαλισμό.