Νά ανάβεις τό καντηλάκι στό σπιτικό σου. Μήν τό λησμονείς.

Νά ανάβεις τό καντηλάκι στό σπιτικό σου.

Μήν τό λησμονείς.

Μήν τό θεωρείς ασήμαντο.

Κι αυτό δείχνει τήν αφοσίωσή σου, τήν πίστη σου, τήν αγάπη σου. 

Κι άς είναι απλοϊκό καί ταπεινό.

Ό Θεός βλέπει τήν πρόθεσή σου, τήν διάθεση τής καρδιά σου.

Άν μπορείς νά θυμιατίζεις καί τόν χώρο, ψέλνοντας τό «Άξιον εστίν», ή κάποιο άλλο τροπάριο ενός Αγίου.

Μπορεί αυτά νά μάς φαίνονται ασήμαντα αλλά είναι σημαντικά, μπορεί νά μοιάζουν τυπικά αλλά είναι ουσιαστικά, όταν γίνονται μέ συναίσθηση καί ευλάβεια.

Μά μήν μείνεις μόνο σέ αυτά.

Γιά λίγα λεπτά άσε τίς κοσμικές μέριμνες καί προσευχήσου.

 Κάνε το Απόδειπνο, πές τούς χαιρετισμούς, επανέλαβε ξανά καί ξανά τήν «ευχούλα».

Έτσι ενεργεί ή Χάρις. 

Ό Θεός βλέπει τόν μικρό μας αγώνα καί μάς φωτίζει, μάς ενισχύει, μας παρηγορεί και μάς δίνει δύναμη γιά μεγαλύτερους αγώνες.

Άς μήν υπάρχει σπιτικό χωρίς καντήλι, χωρίς ιερές εικόνες, χωρίς προσευχή.

Όχι γιατί είναι μία παράδοση πού πρέπει νά συντηρήσουμε, αλλά γιατί ώς χριστιανοί δέν πρέπει νά ξεχνούμε (μέσα στην καθημερινότητά μας) ότι έχουμε Θεό Πατέρα, ότι έχουμε Τήν Παναγία μας, Μάνα καί βοηθό καί τούς Αγίους μας φίλους καί συμπαραστάτες στόν δρόμο τής ζωής μας.

Εκεί μπροστά στό εικονοστάσι μας άς μετανοούμε, άς ζητούμε, άς δοξολογούμε.

Άς μοιραζόμαστε τόν πόνο μας καί τήν χαρά μας καί νά είμαστε σίγουροι ότι μάς ακούνε καί μάς βλέπουν, μάς καταλαβαίνουν καί μάς ευλογούν…

Τίποτα δέν πάει χαμένο.

Ό Κύριός μας όλα τά συνυπολογίζει.

Ακόμα καί αυτή ή αφιέρωση λίγων λεπτών γιά τό άναμμα τού καντηλιού θά λάβει ουράνιο μισθό.