Η θύρα είναι ακόμη ανοιχτή

Η θύρα είναι ακόμη ανοιχτή

Κύριε Ιησού Χριστέ μου, στέκομαι μπροστά Σου χωρίς δικαιολογίες. Δεν έχω τίποτε να Σου παρουσιάσω, παρά μόνο μια καρδιά κουρασμένη, μια συνείδηση πληγωμένη και μια ζωή που πολλές φορές Σε άκουσε και έκανε πως δεν άκουσε.

Εσύ χτύπησες την πόρτα της καρδιάς μου τόσες φορές. Με φώναξες μέσα από μια θλίψη, μέσα από έναν φόβο, μέσα από μια αρρώστια, μέσα από μια μοναξιά, μέσα από μια στιγμή σιωπής που έμοιαζε άδεια, μα ήταν γεμάτη από την παρουσία Σου. Κι εγώ, Κύριε, δεν είπα όχι με τα χείλη. Είπα κάτι χειρότερο. Είπα αύριο.

Αύριο θα μετανοήσω. Αύριο θα προσευχηθώ. Αύριο θα αφήσω την αμαρτία. Αύριο θα γυρίσω κοντά Σου. Αύριο θα καθαρίσω την ψυχή μου. Αύριο θα ζητήσω συγχώρηση. Και το αύριο έγινε χρόνια. Και τα χρόνια έγιναν συνήθεια. Και η συνήθεια έγινε πέτρα μέσα στην καρδιά μου.

Και τώρα Σε ακούω να μου λες με φωνή ήσυχη, μα φοβερή.

_ Παιδί Μου, γιατί δεν γύρισες σε Μένα;

Γιατί άφησες τη μετάνοια για έναν χρόνο που δεν σου υποσχέθηκα;

Γιατί έζησες σαν να ήταν δική σου η αυριανή ημέρα;

Δεν διάβασες πως είναι γραμμένο, «Σήμερον εάν της φωνής Αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών»;

• Κύριε, το άκουσα. Το γνώριζα. Μα νόμιζα πως είχα καιρό. Νόμιζα πως θα προλάβω. Νόμιζα πως η ζωή θα με περιμένει, όπως με περίμενες Εσύ. Κι έτσι έσβηνα κάθε κάλεσμα με αναβολή. Έβαζα την ψυχή μου στην άκρη, σαν να ήταν κάτι που δεν κινδυνεύει. Φρόντιζα το σώμα, την εικόνα μου, τις δουλειές μου, τις επιθυμίες μου, τις γνώμες των ανθρώπων, μα την καρδιά μου την άφηνα νηστική από Σένα.

Και τώρα φοβάμαι, Κύριε. Φοβάμαι μήπως άργησα. Φοβάμαι μήπως η θύρα που τόσο καιρό έβλεπα ανοιχτή, μια μέρα κλείσει και με βρει έξω. Φοβάμαι μήπως ακούσω εκείνο το φοβερό, που δεν αντέχει η ψυχή να φανταστεί. Δεν σας γνωρίζω.

Τότε Εσύ, Χριστέ μου, δεν με κοιτάζεις όπως κοιτούν οι άνθρωποι. Δεν με μετράς με το μέτρο της ψυχρής δικαιοσύνης τους. Δεν ανοίγεις κατάλογο για να με συντρίψεις. Ανοίγεις τα χέρια Σου, εκείνα τα χέρια που πληγώθηκαν για μένα επάνω στον Σταυρό, και μου λες.

_ Δεν σου ζήτησα να γίνεις πρώτα καθαρός για να έρθεις. Σου ζήτησα να έρθεις για να σε καθαρίσω.

Δεν σου ζήτησα να Μου φέρεις αρετή τέλεια. Σου ζήτησα να Μου φέρεις καρδιά συντετριμμένη.

Δεν σου ζήτησα να σηκώσεις μόνος σου το βάρος της πτώσεώς σου. Εγώ το σήκωσα ήδη επάνω στο ξύλο του Σταυρού.

Γιατί κρύβεσαι ακόμη από Εκείνον που ήρθε να σε βρει;

Γιατί φοβάσαι τον Ιατρό, ενώ είσαι πληγωμένος;

Δεν άκουσες πως είπα, «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν»;

• Κύριε μου, δεν φοβόμουν μόνο την κρίση Σου. Φοβόμουν και την αγάπη Σου. Γιατί η αγάπη Σου φανερώνει πόσο μακριά έφυγα. Φοβόμουν να σταθώ μπροστά στο φως, γιατί μέσα στο φως φαίνονται όλα όσα έκρυβα. Φοβόμουν να δω την ψυχή μου όπως είναι. Φοβόμουν να ομολογήσω πως δεν ήμουν καλά. Πως δεν είχα ειρήνη. Πως χαμογελούσα, μα μέσα μου ήμουν ξένος. Πως γέμιζα τη ζωή μου με πράγματα, ανθρώπους, φροντίδες και θορύβους, μα η καρδιά μου έμενε άδεια, γιατί έλειπες Εσύ.

Και Εσύ μου απαντάς.

_ Εγώ ήμουν εκεί όταν δεν τελείωσες την προσευχή σου.

Ήμουν εκεί όταν είπες πως θα αλλάξεις και πάλι γύρισες πίσω στα ίδια.

Ήμουν εκεί όταν έκλαψες χωρίς να σε δει κανείς.

Ήμουν εκεί όταν ντράπηκες για τον εαυτό σου.

Ήμουν εκεί όταν νόμισες πως δεν αξίζεις πλέον να σηκώσεις τα μάτια σου στον ουρανό.

Και ακόμη είμαι εδώ.

«Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω». Δεν έσπασα τη θύρα σου. Δεν σε εξανάγκασα. Δεν σε ταπείνωσα μπροστά στους ανθρώπους. Σε περίμενα με μακροθυμία. Γιατί η αγάπη Μου δεν είναι βιασμός της ελευθερίας σου, είναι κάλεσμα σωτηρίας.

• Τότε η ψυχή μου λυγίζει, Κύριε. Όχι από απελπισία, αλλά από εκείνη την ιερή ντροπή που γίνεται αρχή επιστροφής. Και Σου λέω.

Συγχώρεσέ με, Χριστέ μου. Συγχώρεσέ με που έκανα την αναβολή τρόπο ζωής. Συγχώρεσέ με που μιλούσα για μετάνοια, αλλά αγαπούσα ακόμη την αμαρτία μου. Συγχώρεσέ με που ζητούσα ειρήνη χωρίς να αφήσω το θέλημά μου. Συγχώρεσέ με που ήθελα να με θεραπεύσεις, χωρίς να Σου δείξω την πληγή. Συγχώρεσέ με που έλεγα πως Σε αγαπώ, ενώ κρατούσα την καρδιά μου μοιρασμένη.

Πλύνε με, Κύριε. Όχι μόνο από όσα έκανα, αλλά και από όσα αγάπησα χωρίς Εσένα. Πλύνε τη μνήμη μου από τις εικόνες που με τραυμάτισαν. Πλύνε τον νου μου από τους λογισμούς που με σκοτίζουν. Πλύνε τη γλώσσα μου από λόγια άδικα. Πλύνε την καρδιά μου από κρυφή υπερηφάνεια, από φιλαυτία, από σκληρότητα, από ψυχρότητα, από την πλάνη πως μπορώ να σωθώ χωρίς να γονατίσω.

Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.

Μη με απορρίψεις από του προσώπου Σου. Μη πάρεις από εμένα το Πνεύμα Σου το Άγιο. Μη με αφήσεις στα χέρια της αμέλειάς μου. Μη με παραδώσεις στη σκληρότητα της αναβολής. Ξύπνησέ με πριν να είναι αργά. Φώτισέ με πριν κλείσει η ημέρα. Δώσε μου μετάνοια όχι στα λόγια, αλλά στα έργα. Όχι συγκίνηση της στιγμής, αλλά αλλαγή ζωής. Όχι φόβο που περνά, αλλά φόβο Θεού που γεννά σοφία.

Και Εσύ, Φιλάνθρωπε Κύριε, μου λες.

_ Αν επιστρέψεις, δεν θα σε διώξω.

«Τον ερχόμενον προς Με ου μη εκβάλω έξω».

Μη μετράς την ευσπλαχνία Μου με το μέτρο της δικής σου αδυναμίας. Μη νομίζεις πως η αμαρτία σου είναι μεγαλύτερη από το έλεός Μου. Μεγάλο είναι το τραύμα σου, αλλά μεγαλύτερος είναι ο Ιατρός. Πικρή είναι η πτώση σου, αλλά γλυκύτερη είναι η συγχώρηση. Βαθύ είναι το σκοτάδι σου, αλλά δυνατότερο είναι το φως Μου.

Δεν χαίρομαι για την απώλεια του ανθρώπου. «Ου θέλω τον θάνατον του αμαρτωλού, ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν». Γύρισε λοιπόν. Όχι αύριο. Όχι όταν γεράσεις. Όχι όταν τακτοποιήσεις τον κόσμο σου. Όχι όταν περάσει ο πειρασμός. Όχι όταν νιώσεις άξιος. Γύρισε τώρα.

Γιατί η μετάνοια δεν είναι υπόσχεση προς το μέλλον. Είναι άνοιγμα της καρδιάς στο παρόν.

• Κύριε Ιησού Χριστέ μου, σήμερα γυρίζω. Όχι γιατί είμαι δυνατός, αλλά γιατί δεν αντέχω άλλο μακριά Σου. Όχι γιατί έχω να Σου προσφέρω κάτι άξιο, αλλά γιατί δεν έχω πού αλλού να πάω. «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις».

Σήμερα αφήνω την αναβολή. Σήμερα αφήνω το ψέμα πως έχω χρόνο. Σήμερα αφήνω την ψυχρή συνήθεια. Σήμερα αφήνω τη διπλή ζωή. Σήμερα αφήνω εκείνο που με κρατούσε δεμένο και το ονόμαζα ανάγκη, παρηγοριά ή αδυναμία. Σήμερα ανοίγω τη θύρα που τόσα χρόνια κρατούσα μισόκλειστη.

Πέρασε, Κύριε, μέσα μου.

Μη σταθείς μόνο στο κατώφλι της ψυχής μου. Μπες στα δωμάτια που φοβάμαι να κοιτάξω. Μπες στις μνήμες που με πονάνε. Μπες στις επιθυμίες που με νικούν. Μπες στις κρυφές μου ήττες. Μπες εκεί όπου δεν άφησα ποτέ κανέναν να μπει. Και κάνε την καρδιά μου πάλι τόπο προσευχής.

Δίδαξέ με να μετανοώ χωρίς θέατρο. Να κλαίω χωρίς απόγνωση. Να εξομολογούμαι χωρίς υπερηφάνεια. Να διορθώνομαι χωρίς αναβολή. Να συγχωρώ όπως ζητώ να συγχωρηθώ. Να αγαπώ χωρίς να απαιτώ. Να περπατώ μέσα στην Εκκλησία Σου με ταπείνωση, υπακοή και καθαρή συνείδηση.

Και όταν πάλι πέσω, Κύριε, μη με αφήσεις να συνηθίσω την πτώση. Όταν πάλι αμελήσω, μη με αφήσεις να αγαπήσω την αμέλεια. Όταν πάλι σκοτεινιάσω, θύμισέ μου το φως. Όταν πάλι πω αύριο, πλήγωσε γλυκά την καρδιά μου με το σήμερα της σωτηρίας.

Γιατί τώρα καταλαβαίνω. Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι είμαι αμαρτωλός. Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι να ξέρω την οδό της επιστροφής και να μη βαδίζω. Να βλέπω τη θύρα ανοιχτή και να μένω έξω. Να ακούω τον Χριστό να κρούει και να απαντώ πάλι με αναβολή.

Μα σήμερα, Κύριε, δεν λέω αύριο.

Σήμερα Σε διαλέγω.

Σήμερα επιστρέφω.

Σήμερα ακουμπώ την ψυχή μου στα πληγωμένα Σου χέρια.

Σήμερα περνώ τη θύρα, όσο ακόμη είναι ανοιχτή.

Και αν η καρδιά μου τρέμει, κράτησέ την Εσύ. Αν τα βήματά μου είναι αδύναμα, στήριξέ τα Εσύ. Αν η μετάνοιά μου είναι φτωχή, δέξου την ως αρχή. Αν τα δάκρυά μου είναι λίγα, βάλε μέσα τους το έλεός Σου. Αν η αγάπη μου είναι μικρή, άναψέ την από την αγάπη του Σταυρού Σου.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού του ζώντος, ελέησόν με τον αμαρτωλό.

Μη με αφήσεις να Σε θυμηθώ όταν η θύρα θα έχει κλείσει.

Κάνε με να επιστρέψω τώρα.

Πριν νυχτώσει ο χρόνος μου.

Πριν παγώσει η καρδιά μου.

Πριν γίνει η αναβολή αιωνιότητα.

Γιατί τώρα ακόμη ακούγεται η φωνή Σου.

Τώρα ακόμη στάζει έλεος ο Σταυρός Σου.

Τώρα ακόμη περιμένει ο Πατέρας.

Τώρα ακόμη ανοίγει η αγκαλιά Σου.

Τώρα ακόμη η θύρα είναι ανοιχτή.

Πέρασε όσο ακόμη μπορείς.

Η μετάνοια δεν είναι για αύριο. Είναι η σωτηρία που χτυπά σήμερα.

Η θύρα είναι ακόμη ανοιχτή. Γύρισε σήμερα.

#filoiesfigmenou #μετάνοια #Χριστός #Ορθοδοξία #προσευχή #Σταυρός #έλεοςΘεού #σωτηρία #πνευματικήζωή #ορθόδοξηπίστη #repentance #Christ #OrthodoxChristianity #prayer #mercyofGod #salvation #spirituallife