«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος». Κατὰ Ματθαῖον 10:37

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος».

Κατὰ Ματθαῖον 10:37

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, μὲ διάκριση καὶ πνευματικὴ σοφία, δίδαξε ἀπὸ τῶν πρώτων αἰώνων ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς γονεῖς εἶναι ἱερὸ χρέος καὶ ἐντολὴ Θεοῦ. Ὅμως ἡ ὑπακοὴ αὐτὴ δὲν δύναται νὰ σταθεῖ ἐπάνω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν οἱ γονεῖς, εἴτε ἀπὸ ἀπιστία, εἴτε ἀπὸ αἵρεση, εἴτε ἀπὸ κοσμικὸ φρόνημα, παρακινοῦν τὰ τέκνα τους νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν ζωή τῆς χάριτος, νὰ ἀρνηθοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, νὰ περιφρονήσουν τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, τότε ὁ πιστὸς ὀφείλει νὰ προτιμήσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τὸ θέλημα τῶν ἀνθρώπων.

Δὲν πρόκειται γιὰ ἀσέβεια, οὔτε γιὰ μῖσος πρὸς τοὺς γονεῖς. Ἡ Ἐκκλησία δὲν δίδαξε ποτὲ τὴν σκληρότητα, ἀλλὰ τὴν ὁμολογία. Ὁ χωρισμὸς ποὺ ἀναφέρει ὁ ἱερὸς Κανών εἶναι πνευματικὸς καὶ σωτηριολογικός. Εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ δηλητηριάζει τὴν ψυχή καὶ πολεμεῖ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Διότι «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις». Πράξεις 5:29.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐδίδαξαν ὅτι ἡ συγγένεια τοῦ αἵματος τελειώνει στὸν τάφο, ἐνῶ ἡ συγγένεια τῆς πίστεως παραμένει αἰώνια. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι ἀληθινὸς συγγενὴς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ συμπορεύεται μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι τίποτε δὲν πρέπει νὰ προτιμᾶται ἀπὸ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς, οὔτε πατὴρ, οὔτε μήτηρ, οὔτε φίλοι, οὔτε ὁλόκληρος ὁ κόσμος.

Ἡ Τοπικὴ Σύνοδος τῆς Γάγγρας, μὲ τὸν 16ον Κανόνα της, ἔθεσε ὅρια πνευματικῆς προστασίας γιὰ τὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν καλεί σὲ ἐγκατάλειψη ἀπὸ ἐγωισμό, ἀλλὰ σὲ φύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου συνειδήσεως. Διότι ὅταν ἡ οἰκογένεια μετατρέπεται σὲ ἐμπόδιο σωτηρίας, τότε ὁ χριστιανὸς καλείται νὰ σηκώσει τὸν σταυρὸ τῆς ὁμολογίας μὲ πόνο, προσευχὴ καὶ ταπείνωση.

Καὶ πολλὲς φορὲς ἡ μεγαλύτερη μαρτυρία δὲν εἶναι ἡ ἀντίδραση μὲ θυμό, ἀλλὰ ἡ ἥσυχη σταθερότητα στὴν ἀλήθεια. Νὰ ἀγαπᾶς τοὺς γονεῖς σου, νὰ προσεύχεσαι γι’ αὐτούς, νὰ τοὺς τιμᾶς ὡς πρόσωπα, ἀλλὰ νὰ μὴν παραδίνεις τὴν ψυχὴ σου στὴν πλάνη καὶ στὴν ἀποστασία. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν σώζεται μὲ συμβιβασμούς. Σώζεται μὲ μετάνοια, διάκριση καὶ ἀκλόνητη ὁμολογία.

«Ἐὰν οἱ γονεῖς, ἐνῶ εἶναι ἄπιστοι ἢ αἱρετικοί, παρακινοῦν τὰ παιδιά τους στὴν ἀπιστία καὶ στὴν αἵρεση, ἢ ἀκόμη καὶ ἂν εἶναι πιστοί, τὰ ἐμποδίζουν ἀπὸ τὴ ζωή καὶ τὴν ἀρετὴ σύμφωνα μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὰ παρακινοῦν σὲ πράξεις ποὺ βλάπτουν τὴν ψυχὴ καὶ εἶναι ἄτοπες, τότε τὰ παιδιά ὀφείλουν νὰ προτιμοῦν περισσότερο τὴ θεοσέβεια καὶ τὴν ἀρετὴ ἀπὸ τοὺς σαρκικοὺς τους γονεῖς. Δηλαδή, σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, πρέπει νὰ ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτοὺς χωρὶς μῖσος καὶ νὰ ἀναχωροῦν».

Ἀπὸ τὴν Τοπικὴ Σύνοδο τῆς Γάγγρας.

Κανόνας 16ος. Ἑρμηνεία, σελ. 402.

Πηδάλιον, Ἔκδ. Ἀστήρ, Ἀθήνα 1976.

«Μὴ συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ».

Πρὸς Ρωμαίους 12:2

Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ ὕψιστος δεσμός. Ὅλα τὰ ἄλλα χωρὶς τὸν Χριστὸ παρέρχονται.

«Ὅπου ὑπάρχει ἀλήθεια Χριστοῦ, ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ πραγματικὴ συγγένεια».

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Πίστη #Χριστός #ΆγιοιΠατέρες #Πηδάλιον #Μετάνοια #Ομολογία #Εκκλησία #Θεολογία #Orthodoxy #JesusChrist #HolyFathers #Philokalia #Byzantine #OrthodoxFaith #Christianity